#1 IN HOLOCAUST LITERATURE

Featured

‘Hammelburg’s book, for me, holds a #1 place in Holocaust Literature. It ranks for me at par with giants like ‘The Holocaust Chronicle’, Eliezer Wiesel’s ‘Night’, and the much lesser known ‘The Auschwitz Volunteer’ by Witold Pilecki. Deeply grateful to Simon Hammelburg for granting us these memories.’Hans J.A. Dekkers *****

Broken on the Inside – The War Never Ended by Dutch author and journalist Simon Hammelburg is based on 1200 interviews with Holocaust survivors and their children. The book reads like a novel but is based on facts, some of which have never been revealed before, disclosing insights of the psychological aftermath of survivors as well as the post-war generations and the traumas that are passed on for over six generations.

There was little understanding for the few survivors coming home in a world that was too busy, didn’t care, wasn’t interested or even had stolen from the deported. Societies where people once grew up had been confiscated or vanished completely. As an Amsterdam railroad worker said to a lady returning from a concentration camp: ‘No one invited you’.

The children lived in a world of anxieties and sadness over lost family members they had never even known. An empty past. Somehow they managed to comfort eachother. Hammelburg describes their thoughts and loneliness, often humoristic dialogues, in a respectful, understanding and caring manner. He also writes about those who suffered under the Japanese occupation of the former Dutch Indies, the slave labourers on the feared Burma railroad where so many died.

To many readers this book is a real eye-opener on what happened right next to them. To the victims and their offspring it is regarded as a relieve that finally ‘someone understands’. The last line in the book reads: ‘We were not alone’ but emotionally for too many people the War never really ended…

Once you’ll start reading this poignant novel, you won’t be able to put it down until you have read the staggering and moving last pages. This unique novel provides a candid look into the minds of people now and in the past that few others have captured before. The Dutch and English versions, both available as hardcover editions as well as e-books, are currently receiving five star reviews from around the globe.

‘Poignant’ – ‘A Liberation’ – ‘Speechless’ – ‘Mesmerising’ – ‘Historical Document’

‘Compelling Stories’ – ‘Moving One to Tears or a Smile’ – ‘Confronting and Revealing’

‘Honest’ – ‘A Must!’ – ‘Unique and Moving’ – ‘Required Reading for Youngsters’

‘Stunning and Previously Unknown Facts about WWII’

‘A #1 Standard in Holocaust Literature’

NEW AND REVISED ENGLISH EDITION AVAILABLE NOW!

ISBN 9789463385220 \ Paperback €17,95

For all about Broken on the Inside – The War Never Ended and Simon’s latest publications: subscribe to our newsletter!

 

OPEN BRIEF

Nationale Herdenking 4 en 5 mei (Gerdi Verbeet) maakt de zoveelste uitglijder. Veel boze reacties.

Waarom kan de Tweede Wereldoorlog niet gewoon worden herdacht? Van alle schrijvers in Nederland kiest het Nationaal Comité 4 en 5 mei Abdelkader Benali om een voordracht te houden. De man die na tien jaar zwijgen nu dan eindelijk toegeeft dat de antisemitische citaten die Harald Doornbos hem toeschreef inderdaad kloppen. De man voor wie de aanwezigheid van joden in Amsterdam-Zuid “gek” aanvoelde en “heel irritant” was. “Stoom afblazen tijdens een borrel” noemt Benali dat nu, en neemt daarmee halfslachtig afstand van zijn uitspraken. Hij werd ook al eens uit de jury van de Inktspotprijs gezet omdat hij een joodse cartoonist nazimethoden verweet.

De afgelopen jaren werden wij door het Nationaal Comité 4 en 5 mei onder andere getrakteerd op het voornemen om Auke de Leeuw een gedicht over zijn oudoom die in de SS diende te laten voordragen op de Dam en een opgetogen interview in NC Magazine met freule Isabel van Boetzelaer die een boek vol grote en kleine falsificaties en met antisemitische passages schreef over haar familie. NC Magazine was gewaarschuwd door berichten in de media over haar ontmaskering, maar gaf haar niettemin alle ruimte. Als we daar nu ook nog de antisemitische Abdelkader Benali aan toevoegen, wat blijft er dan over van Dodenherdenking? Voor mij niets meer.

Waar komt toch die behoefte vandaan om voortdurend te willen provoceren bij een plechtigheid die bedoeld is om de slachtoffers waardig te herdenken? Ik vind dit alles diep kwetsend, verdrietig en zie het verschuivende objectief als een slecht teken aan de wand. Het moet waarachtig niet zo moeilijk zijn om de aandacht bij herdenkingen te richten op de gevallenen, de vermoorden van de Sjoa (de grootste industriële moordpartij uit de geschiedenis), de Japanse bezetting en Nederlandse helden die elders sneuvelden.

De tijd dat ik ongehinderd mijn honderden vermoorde joodse familieleden en de dappere verzetshelden die mijn ouders redden kon herdenken is klaarblijkelijk voorbij. Hen niet meer herdenken is, zoals Elie Wiesel zei, alsof je de slachtoffers nogmaals vermoordt.

Dat gebeurt nu. Om te janken.

Simon Hammelburg

ALS WOORDEN KONDEN DODEN

Als woorden konden doden
De mijne doen dat vaak
Dan had je geen raketten nodig
Met een nucleaire taak
Als de doden konden spreken
In Boedapest en Praag
Dan werden zij monddood gemaakt
Het antwoord op de vraag
Wie er gelijk heeft ligt in ‘t midden
En het midden demonstreert
In opdracht van een vijand
Van een vriend, of omgekeerd
De herfst van je leven heeft altijd een seizoen
De Hongerwinter, afgezaagde bomen in ‘t plantsoen
De korte, Praagse lente, die uit het oosten kwam
De lange, hete zomer met een dode op de Dam
Als westen- en de oostenwind gaan botsen, wordt beweerd
Dan wordt de lucht een gas dat zo maar explodeert
Ergens in het midden, waar eens de waarheid lag
Maar waar die is gebleven
Dat weten zij alleen die niet meer leven
En die zwijgen… als het graf.

Simon Hammelburg

HERDENKEN GAAT DOOR!

Voor de meeste mensen beperkt herdenken zich tot de avond van 4 mei: twee minuten gespannen stilte en kleurrijke kransen rondom het Nationaal Monument op de Dam. Het plechtstatig beieren van de robuuste Bourdonklok en het ijle trompetgeschal van het ceremoniële ‘The Last Post’ over de weidse Waalsdorpervlakte. Maar bij de laatste overlevenden van de Holocaust en hun nageslacht dreunt de impact van deze traumatische gebeurtenis nog altijd luid door in hun alledaagse leven.

Voor wie dat goed wil kunnen begrijpen is ‘Van binnen is alles stuk – Herinneringen van vernielde generaties‘, de indringende roman van Simon Hammelburg, gebaseerd op verhalen van Holocaustoverlevenden en hun kinderen, verplichte leeskost: niet alleen voor onze generatie, maar zeker ook voor de jongere generaties. Herdenken gaat door: niet alleen op 4 mei maar alle dagen van het jaar!

ZE ZIJN ER NOG

De tekst van het lied Ze zijn er nog staat voorin mijn boek Van binnen is alles stuk – Herinneringen van vernielde generaties. Het nummer schreef ik eind jaren zeventig. In 1980 namen Ron Klipstein, Jaap Dekker en ik het op in een geluidsstudio voor de NCRV-TV. Het toenmalige programma Hier en Nu besteedde een volledige uitzending aan het boek Mijn Jodendom, samengesteld door Dick Houwaart. Artikelen van Joden die toen bekend waren. Ik mocht ook meedoen. Omdat vijfenveertig minuten praten veel was, besloten we mijn lied op te nemen en dat in die uitzending te gebruiken.