Simon is op 20 juni jongstleden in besloten kring begraven. Ik ben overweldigd door de vele lieve en bijzondere reacties op zijn overlijden waarvoor ik u allen dank. Dat geeft zeker troost. De achttien jaar die ik samen met hem heb doorgebracht waren de mooiste jaren van mijn leven. Hij was een prachtig mens, wijs, empathisch, lief, vol humor, charismatisch en hij had de gave van het woord. Ook schreef hij prachtige muziek waaronder een requiem voor een overleden vriend. Ik weet zeker dat hij niet snel vergeten zal worden. De instrumentale versie van zijn requiem, waarin hij alle gitaarpartijen zelf speelde, is hieronder te beluisteren.

Meta Hammelburg-Wolters

Tot mijn intens verdriet is op 70 jarige leeftijd overleden

SIMON HAMMELBURG

Hij hield heel veel van zijn kinderen Esther en Alexander, zijn kleinkinderen Jona,
Lize en Hannah, zijn ‘grote broer’ Bernard en diens familie en van mij.

Meta Hammelburg-Wolters
15 juni 2022

 

WAT IK NOOIT KON ZEGGEN

Een prachtig weergegeven gesprek met Marion Wijnberg en anderen in Het Parool:

“Ik herken wel veel in de tweede generatieproblematiek. Toen ik een jaar of veertig was kreeg ik van mijn vader het boek Kaddisj voor Daisy van Simon Hammelburg. Daarin schreef mijn vader een opdracht: ‘Lieve tweede generatie kinderen, er zijn veel zaken die ik in dit boek herken. Ouders die hun kinderen hebben geslagen of mishandeld, en dat alles ­onder het excuus om via het werk te kunnen vergeten. Lees het boek en beschouw het als een behoefte van mij om te vertellen wat ik nooit kon zeggen.’ “

Van binnen is alles stuk heette in een eerdere druk Kaddisj voor Daisy.

Lees hier het hele artikel in Het Parool.

ALS WOORDEN KONDEN DODEN

Als woorden konden doden
De mijne doen dat vaak
Dan had je geen raketten nodig
Met een nucleaire taak
Als de doden konden spreken
In Boedapest en Praag
Dan werden zij monddood gemaakt
Het antwoord op de vraag
Wie er gelijk heeft ligt in ‘t midden
En het midden demonstreert
In opdracht van een vijand
Van een vriend, of omgekeerd
De herfst van je leven heeft altijd een seizoen
De Hongerwinter, afgezaagde bomen in ‘t plantsoen
De korte, Praagse lente, die uit het oosten kwam
De lange, hete zomer met een dode op de Dam
Als westen- en de oostenwind gaan botsen, wordt beweerd
Dan wordt de lucht een gas dat zo maar explodeert
Ergens in het midden, waar eens de waarheid lag
Maar waar die is gebleven
Dat weten zij alleen die niet meer leven
En die zwijgen… als het graf.

Simon Hammelburg

HERDENKEN GAAT DOOR!

Voor de meeste mensen beperkt herdenken zich tot de avond van 4 mei: twee minuten gespannen stilte en kleurrijke kransen rondom het Nationaal Monument op de Dam. Het plechtstatig beieren van de robuuste Bourdonklok en het ijle trompetgeschal van het ceremoniële ‘The Last Post’ over de weidse Waalsdorpervlakte. Maar bij de laatste overlevenden van de Holocaust en hun nageslacht dreunt de impact van deze traumatische gebeurtenis nog altijd luid door in hun alledaagse leven.

Voor wie dat goed wil kunnen begrijpen is ‘Van binnen is alles stuk – Herinneringen van vernielde generaties‘, de indringende roman van Simon Hammelburg, gebaseerd op verhalen van Holocaustoverlevenden en hun kinderen, verplichte leeskost: niet alleen voor onze generatie, maar zeker ook voor de jongere generaties. Herdenken gaat door: niet alleen op 4 mei maar alle dagen van het jaar!

ZE ZIJN ER NOG

De tekst van het lied Ze zijn er nog staat voorin mijn boek Van binnen is alles stuk – Herinneringen van vernielde generaties. Het nummer schreef ik eind jaren zeventig. In 1980 namen Ron Klipstein, Jaap Dekker en ik het op in een geluidsstudio voor de NCRV-TV. Het toenmalige programma Hier en Nu besteedde een volledige uitzending aan het boek Mijn Jodendom, samengesteld door Dick Houwaart. Artikelen van Joden die toen bekend waren. Ik mocht ook meedoen. Omdat vijfenveertig minuten praten veel was, besloten we mijn lied op te nemen en dat in die uitzending te gebruiken.