Guestbook

Your thoughts about ‘Broken on the inside’,

Simon’s music and his latest publications.

 

guestbook

 

On this page you may express your thoughts, place comments and start discussions.

 

Note: The website administrator has the right to refuse messages that exceed norms of civilization or contain discriminating or insulting language.

Advertisements

48 thoughts on “Guestbook

  1. Van binnen is alles stuk heb ook i in een adem uitgelezen. Ik wilde steeds meer weten. Daarna heb ik het nog een tweede keer gelezen om alles goed in mij op te nemen. Ik heb gehuild, gelachen en mij verbaasd. Ik herkende zo veel. Ook ik ben een tweede generatie kind. Mijn ouders waren lieve mensen (getrouwd in 1934) en zijn in ’42 ondergedoken. Mijn broers 6 jaar en de ander 11 maanden) waren allebei op een andere plek. Gelukkig hebben we het alle vier overleefd. Ik ben liefdevol opgevoed en heb als kind alleen gemerkt dat er altijd een soort waas van verdriet over ons gezin lag. Mijn ouders vertelden nauwelijks wat ze hadden meegemaakt. Ja, af en toe een “grap” over hun onderduik ervaring. Het enige wat ze zeiden was, dat er voor hen geen bevrijding was op 5 mei. Op 4 mei verstopte ik me in de keuken omdat ik de ogen van mijn moeder niet wilde zien. Toen ik ouder werd en ging beseffen waarom we geen familie hadden en waar die verdrietige waas vandaan kwam, ben ik gaan lezen over de Holocaust. Ik verslond alles. Wilde alles weten. En nog. Het verdriet sloeg toe toen mijn eerste kind 11 maanden was en ik tot besef kwam dat mijn ouders hun kind toen hebben afgestaan zonder te weten of ze elkaar ooit nog terug zouden zien. Nu ben ik 70 en voel het verdriet alleen maar sterker. Vier mei is de dag dat de ogen van mijn moeder mij nog steeds achtervolgen. Door jouw boek Simon ben ik gaan beseffen dat ik geboft heb. Het heeft mij heel andere kanten van Holocaust overlevenden laten zien. Dank je wel voor jouw prachtige verhaal dat eigenlijk toch wel bevrijdend werkt.

    • Helemaal eens. Ook ik heb ‘Van binnen is alles stuk’ in een adem uitgelezen. Onthullend, indrukwekkend, eerst verwarrend, daardoor verhelderend en helend. Samengevat; herkenning is erkenning. Simon Hammelburg heeft de juiste woorden gevonden om zijn bevindingen op sublieme wijze aan het papier toe te vertrouwen. Sindsdien begrijp ik veel meer. Ik zou zeggen; lees en leer. Dank je wel simon hammelburg.

  2. From page to page. From story to story… You cover our struggle, our sorrow and our healing. We navigate with you from the past to the present. You’ve given our world insight, strength, compassion and the kind of love, we the broken pieces will not find anywhere else.

  3. Ik ben geboren in 1962, niet Joods. Over de oorlog heb ik wel eens horen praten. Mijn familie was er ‘redelijk’ doorgerold. Dus van waar komt die drang bij mij om alles te willen weten en lezen over wat ze gedurende de Tweede Wereldoorlog de joden hebben aangedaan? Ik kreeg het boek (Van binnen is alles stuk) van de auteur waar ik intussen enorm veel respect voor heb gekregen. Zoals zovelen heb ik het boek in één ruk uitgelezen. Terwijl ik aan het lezen was, had ik het gevoel dat ik ook een beetje van binnen stuk aan het gaan was. Het boek deed me inzien dat de Tweede Wereldoorlog veel langer duurde dan 1945 en eigenlijk ook nooit gestopt is voor veel oorlogsslachtoffers en hun nazaten. Ik besef nu hoe moeilijk het moet zijn geweest voor de kinderen die opgroeiden bij ouders die zulke verschrikkelijke trauma’s met zich moesten meedragen. De inhoud van het boek blijft aan mij kleven, laat me niet meer los. Een wonderlijke fascinatie. Intussen ben ik het voor de tweede keer aan het lezen. Dank aan allen die zorgen dat we niet vergeten. Na het overlijden van mensen zoals Elie Wiesel, Jules Schelvis moet een nieuwe generatie het verleden tastbaar blijven maken voor jongeren. Dat doet Hammelburg met enorm veel inzet. Dank Simon voor ‘Van binnen is alles stuk. Eén boek om te koesteren.

  4. Beste Simon,

    Ik heb uw boek in een keer uitgelezen. Dank u wel voor het schrijven. Ik ben een 3e generatie en zou graag een ontmoeting met u willen.
    Vanuit uw boek begrijp ik nu mijn familie veel beter. Via mijn tante (die het zelf niet durft te lezen) kwam ik bij u.

    Ik voel ook een urgentie om verhalen te schrijven en te vertellen. Wat heb ik te vertellen??. Mijn familie verklaart mij de oorlog als ik ga vertellen en schrijven. Mijn 3 grootouders hebben de kampen overleefd en moesten verder leven. Ze hadden het leven lief en konden ergens de liefde vinden.

    Ik vergeef hen voor de emotionele mishandeling. Ik snapte hun pijn en mijn onderdrukking. Ik doe hard mijn best om van mijn laatste angsten te komen. Spreken en mezelf laten zien. Het klein houden, mijn mond houden en op mijn hoede zijn zit in mijn systeem. In mijn bloed. Uw boek werkt reuze therapeutisch. U begrijpt mij en dat verlost mij van angsten en een stuk eenzaamheid.
    Dank u wel!
    Ik voel me gesteund en alsof ik bij de groep hoor.

    Mijn dankbaarheid is groot,
    Maneesha Mariska Sluyzer

    • Ach de lieverd, zo herkenbaar wat ze schrijft. Je zet met je boek mensen in de vrijheid, Simon, omdat ze zicht krijgen op ‘hoe en waarom’ en dan zelf ook durven herkennen en erkennen. Pijnlijk maar tenslotte bevrijdend. Ik dank G’d voor mensen als jij!!

    • Geachte Simon. Wie één mens redt, redt de hele wereld. U schreef niet alleen een troostboek, maar ook een verhelderend psychologieboek. En wat is er mooier voor een schrijver dan dat iemand het boek herleest om er nog meer uit te halen?

      Geachte Maneesha Mariska, ik wens u veel sterkte en hoop dat u uw verhalen met ons gaat delen. Ik ben echt geroerd door uw bericht aan Simon Hammelburg.

      Met vriendelijke groet

  5. Forever damaged

    Once I started reading during the evening, I could not stop, absorbing each and every word. I finished reading around 3 a.m. The story ran as a movie through my thoughts. It definitely was the most touching and incisively book I read for a long time. I had to read the book again. Even more I relived the emotions, the mechanism of misunderstanding and exclusion, the ultimate loneliness. Was ‘never again’ an empty phrase? Jews are being harassed again. The scars of the Holocaust still linger on. From generation to generation. Mentally and physically. And meanwhile victims of other conflicts are being traumatized or on the run. Everyone should read the book ‘Broken on the inside – The war never ended’. To increase understanding of Holocaust survivors and their offspring, but also to slightly comprehend what will happen to the victims of present violence, exclusion and misunderstanding. And to their offspring. Should this book be mandatory learning material in schools? I believe so.

  6. LEVENSLANG BESCHADIGD

    Hammelburg heeft de invloed van de Holocaust op zoveel levens van mensen die isolatie, vervolgingen, kampen en de onverschillige ontvangst bij hun thuiskomst, op een heel invoelbare manier beschreven. Ondanks deze verschrikkingen als gevolg van Hitlers genocide schreef Hammelburg het verhaal op een luchtige, zeer aansprekende manier op, met een flinke dosis Joodse humor.

    Ik heb het boek in één adem uitgelezen. ’s Avonds begon ik erin te lezen en het liet mij niet los. Pas toen ik het uit had, legde ik het weg. Het was toen rond 3 uur ’s nachts… Het verhaal bleef de hele nacht bij mij. Het was het meest aangrijpende boek dat ik, met een niet-Joodse achtergrond, de laatste tijd las.

    Onlangs las ik het boek opnieuw. Het gevoel dat ik kreeg bij de beschrijving van het mechanisme van onbegrip en uitsluiting kwam weer helemaal terug. Onbegrip en uitsluitingsmechanismen zijn geen tijdgebonden probleem van de generaties die door de Holocaust zijn beïnvloed.
    Ik raad iedereen aan om het boek ‘Van binnen is alles stuk’ te lezen. In eerste instantie tot vergroting van begrip voor de mensen die de Holocaust overleefden en hun nazaten, maar ook om enigszins in te voelen wat mensen die zich in de huidige tijd uitgesloten of onbegrepen voelen, kunnen ervaren. En die daardoor het gevaar lopen om ook levenslang beschadigd te geraken.

  7. Wij heb enkele honderden boeken over de Shoa in ex libris. Allemaal aandachtig gelezen. ‘Van binnen is alles stuk’ is wel heel bijzonder en indrukwekkend. Ik las het in één ruk uit. Wat een meesterwerk. De mooiste, alleszeggende passage geeft tevens de titel weer. Op blz. 95 schrijft Hammelburg: ‘Ik weet er alles van Daisy. Toch kan ik er niet boos om worden. Aan de buitenkant hebben zij de Holocaust overleefd, van binnen is bijna alles stuk…’ Daarmee is zo veel gezegd. Briljant.

  8. Ik heb dit boek met tal van emotionele momenten gelezen. Gelukkig had ik voldoende zakdoeken voor mijn tranen. Telkens weer had ik het gevoel dat Simon Hammelburg mij een spiegel voorhield. Als ‘tweede generatie’ is ook mijn leven zeer door de Shoa beschadigd. Bij het lezen van dit prachtige boek herkende ik mijn kindertijd, mijn jeugd, mijn leven als volwassene en al die nare, lugubere verhalen van mijn moeder. Ik probeer steeds meer in het NU te leven. Daarbij heb ik steun aan dit voortreffelijke, therapeutische boek.
    Bedankt Simon voor de pleister op mijn wonden en de door jou verschafte inzichten in “Van binnen is alles stuk – Herinneringen van vernielde generaties”.

  9. Het boek heb ik in 1 adem uitgelezen en werd meteen diep geraakt. Door de eerlijkheid, de pijn, het gemis van gezonde ouderliefde en alles wat dat met zich meebrengt. Maar ook de enorme humor, het delen van vriendschappen die een levenlang meegaan.
    Beschamend hoe wij met de overlevenden van de oorlog zijn omgegaan.
    Zeer bedankt voor het schrijven. Dit boek moest er komen.

  10. Het boek heeft mijn ” bovenste luikjes” weer opengemaakt; daar waar de essentie van het leven ligt en bovenal de liefde.

  11. Ragfijn geschreven met gebruik van directe, droge taal. Het lijkt haast emotieloos, maar in de ruimte tussen de woorden staat een vulkaan van gevoel en emoties die de lezer meeslepen. En feiten. Wat het boek meegeeft is een oase van begrip, erkenning, herkenning. Zo heeft het een helend effect en blijft je als een warme mist volgen. Een boek om te herlezen. De inhoud blijft je bij. Bijna als een vriend die je omarmt. Prachtig.

  12. Een prachtig tijdsbeeld, meesterlijk en met kennis van zaken verwoord door Simon Hammelburg. Ik begrijp nu veel meer en beter. Wat mij zo benauwt is de pijnlijke erkenning van het feit dat onze na-oorlogse ambtenaren vaak zo’n smerige rol hebben gespeeld voor de overlevenden van de Holocaust. Niet iets om als Nederlander trots op te zijn. Ik heb het boek in een adem uitgelezen. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik toen wel bekaf was. Mooi, erg mooi. Dit boek zou verplichte leerstof moeten zijn op de middelbare school. Opdat we nooit vergeten!

  13. Lieve Simon. Een tweede berichtje. Jouw mooie, bijzondere boek laat me niet los. Voor de tweede keer ben ik het weer rustig gelezen. De pijn, die ik heb moeten voelen, doordat mijn lieve ouders een muur van staal om zich heen hadden geplaatst, waardoor een knuffel en een warme kus, een arm om me heen mij nooit bereikten. Ik heb het nu gelukkig – dankzij jou – een plaats kunnen geven. Herkenning en erkenning. Door jouw boek keer op keer te lezen leer ik alles los te laten. Mijn ouders en wat ze hebben mee gemaakt begrijp ik nu volkomen. Dit boek is een bijbel voor me die immer binnen handbereik ligt. Zelfs op mijn nachtkastje. Dank hiervoor.

  14. Thuis werd er nooit over gesproken. Hoe hadden ze dat moeten doen?
    “Door de moffen weggehaald”, vertelde mijn Joodse moeder, Chelly. En “ik zou hun ….. wel kunnen drinken!”
    “Sobibor”, voegde m’n vader Jan eraan toe. Over haar ouders wisten we wat er gebeurde; over haar ooms en tantes werd nooit gesproken. Haar zusters overleefden, waren getrouwd, met kinderen, ook ‘mijn Hammelburgs’ in Antwerpen. Ik was dol op hen. Haar neef Harry was zijn hele familie kwijt. Verraden! Jouw boek, Simon, vertelt liefdevol wat er in een heleboel van de (weinig) overlevende gezinnen en families gebeurde. Jouw boek is voor mij heel belangrijk, vooral wetende dat dit steunt op ontelbare begripvolle gesprekken met overlevenden. Heel aangrijpend en ontroerend was het voor mij toen (ik weet niet precies waarom) ‘Irene’ opeens ‘menselijk’ werd… Dank, mijn verre neef! Jouw boek over “…alles stuk” staat nu in m’n Shoa-bibliotheek.

  15. Heb ‘Van binnen is alles stuk – Herinneringen van vernielde generaties’ in één ruk uitgelezen. Mijn ouders zijn nooit over de oorlog heen gekomen. Ik, tweede generatie heb er heel veel last van gehad. Jouw geweldige boek werkt als een pleister op je wond. Ik voel mij begrepen. Je slaat de spijker, liefdevol op de kop. Een ‘feest’ (ja toch) der herkenning; ontroerend, aangrijpend, soms erg geestig maar vooral liefdevol en warm. Toen ik het boek uit had heb ik moeten huilen. Zo veel herkenning. Maar ook erkenning. Een uitgestelde bevrijding door indringende getuigenissen en dialogen. Daarvoor mijn dank lieve Simon.

  16. De onuitgesproken zwarte wolk van schaamte, pijn en eindeloos verdriet die boven mijn kinder- en jeugdjaren hing krijgt nu ineens kleur en contouren. Bij mijn halfjoodse en ernstig getraumatiseerde pa kon ik het niet over mijn frustraties en wonden hebben. En toch, samen met een van mijn zussen heb ik dit hoogbejaarde meneertje, dat ons zoveel verdriet had aangedaan verzorgd. Wij hebben hem tijdens zijn sterven begeleid en liefgehad. Maar het liet zijn sporen achter.

    Door jouw boek – Simon Hammelburg – wordt de donkere wolk zo veel genuanceerder. In jouw manier van schrijven herken ik de intelligente, grappige maar snijdend diepgaande Joodse humor en wijsheid. De liefdevolle speelsheid, het kunnen lachen over situaties maar vooral over jezelf. De zelfspot biedt vaak redding. Als een spiegel.

    In sommige hoofdstukken herlees ik elke zin, elk woord, om het nog beter in mij op te nemen. Ondanks de ernst van het onderwerp en de enorme impact die het ook nu nog op zovelen heeft, weet je het zo te formuleren dat je er als lezer niet neerslachtig van wordt. In tegendeel. Jij tilt de serieuze, dierbare, aangrijpende, mooie en vaak grappige momenten er uit waardoor deze samen een voor de lezer magnetische draad van het verhaal uitmaken. Dit boek wegleggen is onmogelijk. Het werd mijn dierbare vriend.

    Door jouw manier van omgaan met… voel ik mij zoveel warmer en rijker, dankjewel Simon XXX

  17. Notes in Dutch and English as well

    “Van binnen is alles stuk” heb ik paar dagen geleden uitgelezen. Een ontroerend, indringend, meeslepend verhaal, dat veel stof tot nadenken geeft. Het geeft een bijzonder inzicht in de tragiek van de Sjoa en de consequenties die nog steeds merkbaar zijn. Bovendien prachtig verteld!
    Zelf heb ik meer dan twee boeken over de Holocaust gelezen. Jacob Presser, Raul Hilberg, Etty Hillesum en Anne Frank onder andere. Dit boek is een waardevolle aanvulling op de literatuur over de Sjoa.
    Het beschrijft op een bijzondere wijze het verdriet, de worsteling en frustraties voor familie, nakomelingen en relaties.
    Het onbegrip van de buitenwereld speelt ook een belangrijke rol. De gevolgen van en de invloed op zoveel levens van mensen die de isolatie, vervolgingen, de kampen en het thuiskomen niet aan den lijve hebben ondervonden, wordt hier heel invoelbaar gemaakt. Heel belangrijk om het mensen te laten begrijpen.

    Toen ik bij hoofdstuk 7 was aangekomen vroeg mijn vrouw: “Wat is dit voor boek?”
    Ik kreeg het pas terug toen ze het uit had….. Wij waren er beiden zeer door gegrepen.
    Nu nog speelt het verhaal door mijn hoofd.
    De problematiek die in dit boek beschreven is, zeker ook in deze tijd, zeer actueel.
    Ik beveel dit boek iedereen aan. “Lees dit boek en laat het lezen!”

    A few days ago I read “Broken on the Inside. ”
    This is a moving, penetrating and compelling story that gives much food for thought. It gives a special insight into the tragedy of the Shoah and its consequences to this day. Moreover, beautifully told!

    I have read more than two books about the Holocaust. Jacob Presser (about the tragedy in the Netherlands in particular), Raul Hilberg, Etty Hillesum (a Dutch Jewess. She wrote a diary and letters in camp Westerbork and was murdered in Auschwitz) and Anne Frank, among others.
    This book, I dare to say, is a welcome addition to the literature on the Shoah.
    It describes incisively the grief, struggle and frustration for family, next of kin and relations.

    The lack of understanding from the outside world also plays an important role. The consequences and impact on so many lives of people who have not experienced the isolation at first, the persecutions, the camps and the homecoming of the survivors is narrated vividly.
    Very important to make people understand.

    When I arrived at chapter 7 my wife asked: “What is this book about?”
    I got it back only after she had read it …. We were both very moved by this story. It still crosses my mind now and then.
    The issues described in this book are still very actual.
    I recommend this book to everyone: “Read it and let people read it!”

    Akkrum, the Netherlands
    February 8, 2016

  18. Binnen een paar dagen heb ik het boek gelezen als niet-joodse maar met een moeder die dwangarbeidster was in de oorlog, samen met mijn opa. Ik zie mijn jeugd terug. Ik dacht dat er niemand was die opgevoed werd zoals ik. Ik schaamde mij hier ontzettend voor en sprak niet veel. Mijn broer en ik zijn opgevoed in het ‘kamp’ van mijn moeder maar ik begrijp nu waarom. Niet uit haat jegens ons maar gevormd door haar leven.
    Als je geen gezonde liefde hebt gekend, kun je geen normale liefde geven of tonen.
    Ik wil niet pretenderen dat we de dreiging met de dood hadden maar eten, liefde en zorg waren niet als vanzelfsprekend aanwezig. Overleven wel.
    Het is goed ook deze kant van de oorlog en de gevolgen ervan eens te lezen. Bedankt!

    Ik heb bewondering voor de mensen die deze hel hebben overleefd en nu ook leven, zo goed en kwaad als het kan. Een boeketje geluk begint met de eerste bloem en ik zou die graag willen geven aan ieder die het kan gebruiken. Veel dank aan Simon Hammelburg.

  19. In memoriam Maurits de Wolf
    2-8-1918 – 5-5-1998

    Eindelijk bevrijd!

    Je voerde jarenlang een innerlijke strijd, die niet was te winnen,
    De wonden waren niet geheeld, bij jou van binnen.
    Je kon niet zeggen wat je dwars zat al die jaren,
    Je vond, dat jij je verdriet voor jezelf moest bewaren.
    De dag, dat Nederland bevrijd werd, was er niet voor jou,
    De wonden, die jij had waren ontstoken en nog altijd rauw.
    Je toonde slechts je tranen 1 keer per jaar
    Oh, wisten wij al die jaren de oorzaak maar!
    We konden helaas niet bij jou binnen kijken,
    Je bouwde een muur, we konden je niet bereiken.
    Nu, na het lezen van “Van binnen is alles stuk”
    Begrijpen wij je pijn en jouw innerlijke druk.
    Het was jouw verdriet, dat je met niemand wilde delen.
    Jouw wonden, die maar steeds niet wilden helen.
    Maar dan, in die nacht van 4 op 5 mei één negen, negen acht (1998)
    Kwam jouw bevrijding waar je zo lang op had opgewacht.
    Rust nu maar uit, je hebt je strijd gestreden.
    Begrijpen nu hoe jij al die jaren hebt geleden.

    (Met dank aan Simon Hammelburg.)

    • Wat geweldig verwoord, Astrid de Wolf. ‘Van binnen is alles stuk’ laat je inderdaad jouw situatie en die van anderen begrijpen. Prachtig gedicht.

      • Wat fijn voor je Simon deze mooie commentaren!
        Dat dat altijd maar door moge blijven gaan.
        Fijn weekend verder!
        Liefs
        Els

  20. Het is alweer een tijdje terug dat ik op Facebook reageerde op het boek: ‘Van Binnen is alles stuk – Herinneringen van vernielde generaties.’ Ik heb Simon destijds beloofd om een reactie op deze pagina te schrijven. Ik heb dit boek buitengewoon aandachtig gelezen. Wonderlijk en onthullend genoeg las zo’n beetje over mijn eigen jeugd. Feiten en gebeurtenissen, emoties die jezelf slecht kunt verwoorden. Ik kan maar één ding zeggen, recht uit mijn hart: Dank je Simon voor dit boek!

  21. Ik heb het boek net uitgelezen en bij mij is nu even van binnen alles “stil”. Een prachtig boek dat je heel veel laat begrijpen en waar je stil van wordt. Lieve Simon, dank je wel voor dit prachtige boek.

    • Gefeliciteerd, Simon, met al die prachtige en bevestigende commentaren en recensies van je boek. Wanneer wordt het in het Duits, Frans en Hebreeuws vertaald? Ik wens jou goede feestdagen en een mooi inspirerend 2016. Geniet het leven. Ik heb de indruk dat je dat zeker doet! Warme groet, Maria Boonzaaier.

  22. Ik heb je boek met korte onderbrekingen gelezen. Soms moest ik het even opzij leggen. Nu de Tweede Wereldoorlog na meer dan 70 jaar steeds verder wegzinkt in het collectief geheugen (de generatie van hen die het zelf meemaakte is bijna uitgestorven) worden deze boeken, deze ‘ getuigenissen’ steeds belangrijker en waardevoller. Onbegrijpelijk wreed gedrag mag niet naar het rijk der fabelen worden verwezen, of regelrecht ontkend, zoals vaak gebeurt.
    Het is noodzakelijk dat men, geconfronteerd met verschrikkingen niet het hoofd afwendt maar gewezen wordt op gevaarlijke signalen die daarin zijn te traceren. Dat verwerpelijk ideeëngoed en onverschilligheid kunnen leiden tot gruwelijke misdaden tegen alles wat menselijk is. Dat het gezien, herkend en gekend wordt en vooral; dat ervan geleerd wordt!
    Ik denk dat, wat een beschaving tot een echte ‘Beschaving’ maakt, het respect voor het leven is voor de medemens. Respect wordt afgedwongen bij het lezen van de wijze waarop jij beschrijft hoe mensen met hun getekend verleden toch een acceptabel, leefbaar bestaan weten te creëren. Jouw boek beschouw ik als een belangrijke bijdrage aan naoorlogse publicaties.
    In eerste instantie voor de tweede en derde generatie die nog dagelijks de pijn voelt van deze gruwelijke geschiedenis die zich in hun families heeft afgespeeld, maar vooral ook als waarschuwing naar generaties na ons.
    Het boek zal in het bijzonder bijdragen aan een gevoel van troost, erkenning en heling bij hen bij wie zoveel stuk is van binnen; bij mensen wiens verschillende en uiteenlopende levens jij hebt beschreven, die jou via hun getuigenissen toelieten in hun levensgeschiedenissen. Wat hebben ze moeten doormaken zonder er ooit over gesproken te hebben? Hartverscheurend, verschrikkelijk.
    Niet communiceren is ook communiceren; onderhuids deden en doen de ondergane gruwelijkheden hun verwoestende werk en maakten zo nieuwe slachtoffers bij nieuwe generaties.
    Lieve Simon, dank voor jouw boek, dat – wat mij betreft – veel troost, hoop en veerkracht, levenskracht en overlevingszin en nieuwe inzichten biedt. Ik zal het zoveel mogelijk onder de aandacht brengen bij mensen in mijn omgeving.
    Warme groet,
    Els Kiewik-Peters

  23. Vanmorgen werd ik weer herinnerd aan jouw boek ‘Broken on the inside’, (Van binnen is alles stuk – red) toen ik de recensie las van Jan -Simon Minkema. Het is al weer een poosje geleden dat ik ‘t had herlezen. Ik weet niet hoe het andere mensen vergaat na een aanschaf van een nieuw boek. Sommige boeken zijn eendagsvliegen, andere een blijvertje. Broken on the inside is veel van het laatste. Het is een dankbaar boek, niet alleen omdat er zoveel liefde in is beschreven, maar ook omdat je zoveel herkent en kunt erkennen. Het vult de gaten waarvan je nooit had verwacht ze ooit te kunnen begrijpen. En hoe vreemd dit ook moge klinken, het maakt me blij. Blij dat wij kunnen en mogen leven en ook nog dankbaar kunnen zijn. Blij met de erkenning van alle beschreven emoties die zo moeizaam te accepteren zijn. In de donkere dagen is dit mijn troostboek gebleken. Altijd binnen handbereik, zoals troost zou moeten zijn.. Dank Simon.

  24. VAN BINNEN IS ALLES STUK
    Soms zijn er boeken waarvan je denkt:
    ‘Zal ik het wel gaan lezen?’
    Dat had ik toen ik de achterflap las van het boek
    ‘Van binnen is alles stuk’ van Simon Hammelburg.
    Had ik wel zin in het leed van de tweede generatie
    slachtoffers van de oorlog 1940-1945.
    Ik had er toch al zo veel over gelezen, dacht ik.
    Toen ik eenmaal aan het boek begonnen was, realiseerde
    ik me dat ik dit boek niet met droge ogen uit zou lezen.
    De geschiedenis van de weinige overlevenden van de
    Holocaust greep me naar mijn strot. Nooit eerder had ik
    beseft dat de overlevenden hun leven oppakten en weer
    gezinnen kregen. En dat ze die kinderen niet lastig wilden
    vallen met hun verleden. Maar daardoor werd er dus veel
    te veel verzwegen en was er onnoemelijk veel onuitgesproken
    verdriet. Verdriet dat z’n weerslag had op de tweede en zelfs
    derde generatie. Op elke bladzij dacht ik wel een keer:
    ‘Dit is allemaal echt gebeurd.’ Hoe heeft het kunnen gebeuren?
    En wat was er, na de oorlog, weinig begrip voor de overlevenden
    van deze ‘geschiedenis’. Ik kon zo goed begrijpen dat ‘men’ het
    er niet meer over wilde hebben.
    Simon Hammelburg heeft met heel veel mensen gesproken en hun
    verhaal verweven in het verhaal van de hoofdpersoon die zijn
    vrouw verliest door een auto-ongeluk.
    Zijn persoonlijk verdriet en het verdriet van al die mensen die deel
    uit maken van de wereld waarmee de hoofdpersoon zich, door zijn
    afkomst, verbonden voelt maken dat ik het verhaal inderdaad niet
    met droge ogen heb kunnen lezen.
    Ik ben blij dat ik het WEL gelezen heb.
    Dit boek is een parel.
    Ik gaf het aan een Joodse vriendin, ze slaakte een diepe zucht:
    ‘Zal ik na het lezen mijn vader beter kunnen begrijpen,
    wat denk je?’ Ik knikte. ‘Ja, ik denk van wel.’
    Jan-Simon Minkema

  25. Wat een indrukwekkend boek! De toon doet mij een beetje denken aan alle getuigenissen van Gerard Durlacher. Onderkoelde emoties over de verschrikkelijkste dingen! Hier is duidelijk dat het onderdrukken van emoties en humor een overlevingsmechanisme is.
    Wat verdrietig hoe ‘stuk alles van binnen is ‘! Hoeveel generaties zullen nog te maken hebben met de gevolgen hiervan? Ik was ontroerd door de verhalen van de mensen en het feit dat de hoofdpersoon zoveel begrip had voor zijn ouders die hem een beschadigde jeugd bezorgden.Ook door de lichte toon van de verschrikkelijke verhalen moest ik vaak even slikken. De getuigenissen houden me erg bezig en ik heb nu nog meer begrip voor de slachtoffers van de verschillende generaties!
    Dit prachtige boek geef ik door aan mijn 13-jarige kleinzoon omdat het verhaal verteld moet blijven worden! Dank aan alle slachtoffers die mij een nieuw/beter inzicht hebben gegeven in hun grote verdriet! Ik wens hen allen veel sterkte!

    Angeline du Mee

  26. In één adem uitgelezen! Een mooi en tegelijk gruwelijk boek. Aansprekende compositie. Nodigt uit om door te blijven lezen. Bitterzoete humor in de beschrijvingen. Als ik nog werkte, zou ik het zeker aanbevelen bij mijn leerlingen en studenten. Bedankt, Simon Hammelburg voor een beter begrip.

  27. Een indrukwekkend boek dat me bij de keel grijpt. Ik kan het niet wegleggen. De verhalen zijn ontstellend, maar ook de lichte toon ontbreekt niet. Dat is razend knap. Ik heb nooit geweten dat de gevolgen voor de ‘overlevenden’ van de Holocaust zo vernietigend zijn geweest voor hun ziel, zodat normale menselijke relaties niet meer mogelijk waren en de volgende generaties mede vergiftigd werden. Wat heb ik diep respect gekregen voor hen die het leven weer opgepakt hebben; vaak zonder dat anderen weet hebben van hun verborgen, psychische wonden.

  28. Simon. Ondanks alles een troostrijk boek. Er wordt iets afgesloten en vergeven.
    Je hebt verschillende manieren van verwerken beschreven. Van ontkenning, zwijgen tot het uiten van een dagelijkse lijdensweg.
    Prachtige dialogen die uitmonden in een verklaring, toegeven van eenzaamheid, die vooral de tweede generatie deelt.
    Ik ben in 1965 geboren, zelfs voor mij is het een feest, verdriet van herkenning met een schaterlach en een traan.

  29. Een intens en tot nadenken stemmend boek. Prachtig “lichtvoetig” geschreven.
    Ondanks het zware onderwerp.
    Bijzonder ook hoe de schrijver vele verhalen heeft weten samen te smelten tot één.
    Aanrader eerste klas!

  30. Just finished reading the book ‘Broken on the inside – The war never ended’ in 6 hours. A mesmerising beautiful and tragic story. It made me cry, made me smile but also made me feel ashamed about the way people were treated after they returned to what was once their home. A must read!

  31. Wat een indrukwekkend boek! Sommige stukjes spelen nog dagen door je hoofd. Hoe schrijf je een boek over het genadeloze onrecht wat deze mensen en generaties na hen is overkomen? Wat een ongelofelijke levens en wat een leed is deze mensen aangedaan. Simon Hammelburg, je hebt het onmogelijke weten te beschrijven op een prachtige (en zelfs uitzonderlijk luchtige) manier. Eerlijk en zelfs met de nodige humor. Het is een prachtig boek, dat echt leeft. Maar door alles heen voel je ook de onstilbare pijn en het ondraaglijke verdriet wat deze mensen hebben beleefd en misschien wel altijd bij zich dragen. Ik kan alleen maar zeggen; mensen, lees dit boek! Dankjewel, Simon Hammelburg!

  32. Het boek slaat in als een bom. De persoonlijke geschiedenis van mensen, waarvan wij een glimp te zien krijgen, die zich manifesteert in het dagelijks leven van overlevenden, hun kinderen en kleinkinderen, die zijn verwoestende uitwerking voortzet, komt hard binnen en laat tegelijkertijd de verbanden tussen heden en verleden goed zien. De moed van hen, die geprobeerd hebben en proberen om desondanks iets nieuws van waarde te scheppen vind ik verbluffend. Als kinderen van een in Amerika geboren joodse vader zijn wij godzijdank deze dans ontsprongen, maar het permanente gevoel van onveiligheid ken ik maar al te goed, overgeërfd uit zijn achtergronden. Persoonlijk zou ik nog veel meer verhalen willen beluisteren van overlevenden, van hun kinderen, en over mensen die voorgoed verdwenen, want ik vind het buitengewoon wreed en schandelijk dat daarvoor zo weinig ruimte geboden is. Wat een eenzaamheid. Dat is voor mij zo ongeveer de doodssteek voor mijn beeld van de mensheid. Ik zou graag nog veel meer luisteren om al die mensen wie de stem ontnomen is, een stem terug te geven en het leed, al is het maar een fractie, mee te helpen dragen. Hulde voor je werk, Simon, met behoud van humor. Je initiatief om samen met je vriend de schadeclaims te helpen realiseren zal mij bijblijven als een heldendaad. Hartelijke groet, Esther

  33. Beste Simon,

    Ik heb je boek met veel belangstelling gelezen en tijdens het lezen van dit boek zijn mijn gedachten vaak naar eigen familie herinneringen afgedwaald. Nou gebeurt dit wel vaker met een boek over de oorlog, maar jouw boek kwam wel héél dichtbij. Persoonlijk ben ik dan ook van mening dat er vaak over de oorlog wordt geschreven, maar wat daarbij de consequenties voor de overlevenden en daarbij hun kinderen en kleinkinderen voor verstoord leven met zich meebrengt wordt weinig of geen aandacht aanbesteed.
    Doordat het door jou zeer treffend geschreven is zonder al te veel poes pas er omheen geeft het de sporen bij de overlevenden en hun kinderen zeer goed weer.

    Voor mij een boek waar zeker meer aandacht naar uit mag gaan.

    Dank je wel .

  34. Niets is toeval, ik kwam er ” toevallig” achter dat er een nieuwe boek is. Jaren geleden heb ik Kadish voor Daisy aan iederen uitgeleend die het maar lezen wilde, terwijl ik zelf de CD met ” ze zijn er nog” niet kon horen. Thuis met de paar mensen die nog terug zijn gekomen, met de KNILLers die ook terug kwamen met hun zwarte vrouwen en kinderen en net zo onbegrijpelijk waren, heb ik genoeg gezien, Jeugd hebben we niet gehad uiteindelijk.De jaren werkend als verpleegkundige en de verhalen aanhorend van de onrustige patiënten die niet konden slapen, hebben mij geleerd mijn eigen vader te begrijpen. Hij vertelde thuis niets, net als mijn patiënten. Ik ben uiteindelijk in Keulen gaan werken voor een aantal Joodse vrouwen die volgens de mensen die zorg voor hen moesten dragen ” unmöglich” waren en was daar voor de opvang van vele Russische Joden die naar Duitsland kwamen toen Gorbatsjov de grens open zette. We raken nooit uitgeleerd en nu in deze tijd zie ik dat velen nog niets hebben geleerd. Dank u wel mijnheer Hammelburg, dat u weer een boek schreef, ik heb drie extra boeken gekocht om naar de USA te sturen, hopend dat er een ontwaken zal zijn in mensen bij het lezen ervan.
    My G’d bless you!

  35. Lieve Simon, Van binnen is alles stuk. Gelezen, indrukwekkend. Herlezen. Ik kan het niet over mijn lippen krijgen, dat ik het boek ”uit” heb. Vrede en alle Goeds.

  36. Lieve Simon,
    Ooit heb ik gelezen, dat we, na al die jaren, nog steeds spreken over de wreedheid van Keizer Nero en dat dit de nazi’s ook eeuwig na zal worden gedragen.
    Wat ik het meest schrijnend vond tijdens het lezen van je boek, is dat iedere paar zinnen een heel boek behelsde. Een hele boekenkast vol in een boek. Je vertelt in een paar zinnen wat een van je vrienden is overkomen, terwijl zijn/haar verhaal al een boek kan vullen. En dat ook gedaan heeft; ik heb ze hier staan. Mijn hele kast in jouw boek.
    Onbegrijpelijk dat de wereld door draaide.
    Dank je.

  37. Simpel Simon: ik heb gehuild bij ‘Ze zijn er nog’ en bij het lezen van je boek begrepen hoe moeilijk het kan zijn je verdriet en onmacht te uiten, onder woorden te brengen. Het schrijnen van de pijn is niet altijd in woorden te vangen en dat gegeven heb je heel goed verwoord. De pijn blijft hangen bij de lezer. De brok in de keel is niet weg te slikken. Dank je wel voor je boek Van Binnen Is Alles Stuk….

  38. Simon, gisteren kwam iemand van personeelzaken van de AVRO mij het overlijdensbericht van Ron Klipstein brengen. Na jullie “luister nog even”, en na het contact met jou rondom de geboorte van onze eerste kinderen eind zeventiger jaren,(heel lang heb ik de schommel gehouden die jij voor onze zoon Micha had gekocht) en na zijn werkzaamheden voor de AVRO (interviews samen met Alice Oppenheim) heb ik nooit meer wat van hem of van jou gehoord. Toch was ik weemoedig door het bericht van zijn overlijden. Ik condoleer je met het verlies van een vriend.
    misschien is dit niet de juiste plaats om te reageren op de dood van Ron, maar ik weet geen andere

  39. Lieve Simon, dank voor ‘Ze Zijn Er Nog’. Wat de tekst zo schrijnend maakt zijn de eenvoudige onopgesmukte woorden die je geschreven hebt,die des te sterker binnenkomen….het is geen klaagzang, maar een ode. De gedragen melodie en het prachtige arrangement ondersteunen het lied, de stemmen zijn teder maar je voelt als toehoorder de pijn die er achter zit.

  40. Fascinating and impressive. This book gives me a new view of the most terrible time in our history .
    Thank you Simon

Leave a message

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s