Pers & Recensies

HET VOORGESPREK (2017)

bronja1

DOWNLOAD HIER HET PERSBERICHT OVER HET VOORGESPREK

RECENSIES:

‘Een oergeestig boek… om in één ruk uit te lezen’

“Zojuist bracht de post een oergeestig boek van mijn goede vriend Simon Hammelburg, waarin hij de spot drijft met de huidige (televisie)journalistiek en de oneindige stroom van praatprogramma’s op de beeldbuis. Door zijn uitgebreide ervaring op dit gebied en zijn in humor omgezette ergernis over het dilettantisme van het huidige journaille is dit een boek om in één ruk uit te lezen. (Mocht u denken dat ik bevooroordeeld ben, omdat ik voorin het boek uitvoerig word bedankt – nee dus, want ik heb van het boek reeds mogen genieten, voordat het manuscript bij de uitgever was beland.)” Prof. dr. Klaas A.D. Smelik

*****

‘Simon Hammelburg heeft mij verrast… en zeer vermaakt’

“Hanneke (Tinor-Centi, literair agent / red.) vroeg mij of ik Het Voorgesprek wilde lezen, ja natuurlijk en even later viel er een mooi dun boekje op de deurmat. Het lijkt wellicht een dun boekje maar de schrijver weet er een hoop in te vertellen! Op cynische wijze vertelt hij de weg die Tonko Sluyter maakt vanaf het ontstaan van een idee, naar het schrijven van een boek tot de promotie en de uitgave en de daarbij behorende strubbelingen.

Simon Hammelburg heeft een heerlijke schrijftoon, menigmaal zit je echt te lachen om de manier waarop hij de gebeurtenissen beschrijft. Hammelburg beschikt over een flinke dosis zelfspot en laat je door zijn voelbare schrijfstijl meelopen tijdens zijn proces. Er wordt in Het Voorgesprek niets geschuwd, de eerlijkheid van de schrijver staat mij erg aan. Hij schrijft zoals het is en er worden geen doekjes om gewonden.

Het hele proces, vanaf het idee tot het daadwerkelijk schrijven van een boek verloopt nog pittig, menigmaal krult je mond tot een flinke glimlach. En bedenk je dat schrijvers het toch echt niet zo makkelijk hebben. Zeker niet wanneer zij een uitgeverij moeten vinden en de pr moeten aangaan. Mocht je voornemens zijn een boek te schrijven raad ik je dit boek zeker aan.

Wanneer je Het Voorgesprek leest krijg je een heel goed kijkje in de keuken van de uitgeverij en de programma’s die de boeken promoten op TV of radio. Dit allemaal met een cynische knipoog. Er wordt niemand zwart gemaakt, wat ik zeer positief vind van de schrijver. Het hele proces wordt vanuit zijn inziens beschreven, met een knipoog her en der, maar zeker in eerlijkheid en waardig.

Dit boekje is een aangename leeservaring, heerlijk even tussendoor, en een goede leidraad voor journalisten en debutanten in de boekenwereld. Het behoed je nergens voor, maar je bent na het lezen wel gewaarschuwd voor de kuilen en beren op de weg.

Simon Hammelburg heeft mij verrast, mij zeer vermaakt en heeft mij een kijkje gegeven in de keuken van het leven van een schrijver. Respect voor deze tak van werk, de onzekerheid en de afhankelijkheid die je hebt wanneer je je manuscript aan de man wil brengen. Kortom, een dun boekje met veel inhoud.” Moon Kager / Mustreads or not!

*****

‘Het Voorgesprek lees je met een glimlach uit’

“Werkt u bij de omroep, in ‘de communicatie’, bij een uitgeverij of heeft u vrienden c.q. familie daar? Dan adviseren wij u om een tientje te investeren in de aanschaf van de nieuwe sleutelroman Het Voorgesprek van Simon Hammelburg. Het is allesbehalve een pil, de 84 pagina’s heeft u zo gelezen. U begint met een nieuwsgierige glimlach, grinnikt af en toe, sist een enkele keer tsss, schudt soms het hoofd in verbazing en legt het met een glimlach uitgelezen weg. En hopelijk leert u er dan ook nog iets van, wordt er beleid aangepast, wordt er iets meer nagedacht over wat er soms te snel wordt gezegd…

In een ver verleden was Simon Hammelburg bij Avro’s Radiojournaal een gewaardeerd collega. Zijn oudere broer Bernard trouwens ook. Wij verloren elkaar uit het oog, maar lang leve Facebook: er kwam weer contact. Dat Simon destijds een begeerd meisje inpikte en tot de zijne maakte was hem al lang vergeven, de emoties die hij wist te raken met de boeken die hij de laatste decennia schreef, met name Van binnen is alles stuk over door de Tweede Wereldoorlog vernielde Joodse generaties en de successen die hij daarmee boekte, dwongen bewondering af. Wij lazen dat er een nieuw boek in voorbereiding was, ‘een tragikomedie met een knipoog naar een veranderende maatschappij, omgangsvormen en een nieuwe generatie journalisten’. Dat prikkelde de fantasie, want dat moest in aanzienlijke mate autobiografisch en daarmee behoorlijk herkenbaar zijn.

Dat boek Het Voorgesprek over hoofdpersoon journalist Tonko Sluyter, verscheen enkele weken geleden in de digitale en ‘echte’ boekhandels en het lijkt opnieuw een mooi succes te worden, want de eerste druk was binnen luttele dagen uitverkocht. Wij ontvingen een exemplaar, waarvoor onze grote dank, en anders dan wat volgens het boekje tegenwoordig normaal is hebben wij het niet als een cadeau weggegeven maar in één ruk uitgelezen. Veel situaties, mensen en reacties zijn inderdaad herkenbaar. En eerlijk gezegd, als je dan zo leest ga je eigenlijk pas echt inzien hoeveel er in korte tijd is veranderd, hoeveel invloed PR -jongens en –meisjes op alles proberen uit te oefenen, hoe lui veel journalisten zijn geworden, hoe ridicuul de gang van zaken bij veel uitgevers is . Overigens, Hammelburg zelf heeft niets te klagen; in Uitgeverij Aspekt heeft hij een uitgever met een indrukwekkend portfolio gevonden. Die op zijn beurt ook niets te klagen heeft. Want of je rijk wordt van een boek als je niet super bekend bent valt te bezien, maar het zal zeker geld in het laatje brengen.

Een ideaal boek voor in het vliegtuig, voor een lui weekend. Zo geschreven dat je absoluut het niet weg wilt leggen maar wilt uitlezen. Kritisch maar ook bevestigend, humoristisch maar ook aanzettend tot nadenken. Waarbij wij van harte hopen dat alle beroepsgroepen die beschreven worden het zeker gaan lezen en er ook echt iets mee gaan ‘doen’. Misschien is het wel de bekende generatiekloof, misschien ligt het ook aan ‘ons’ beider achtergrond. Bij een programma als Avro’s Radiojournaal had je destijds helemaal geen tijd voor een voorgesprek. Je had een brede kennis, je wist zo nodig razendsnel extra kennis op te doen en dan haalde je binnen een paar minuten de essentie uit een interview of een symposium. Ouderwets vakmanschap. Dat sterft uit. Een boek als dit waarschuwt daar feitelijk voor, waarschuwt voor de soms idiote dominantie van Haags-, politiek- en sportnieuws, pleit voor hernieuwd respect voor heel normale normen en waarden. Hammelburg heeft dat goed beschreven. Dus zegt het voort, geef het boek cadeau aan mensen voor wie de inhoud relevant is en laten we hopen dat het tot wat verbeteringen leidt.” Jan Rooderkerk / ClassyLife

*****

‘Het boek is klaar, maar wat nu?’

Satire op het wereldje van uitgevers en media.

“Journalist Tonko Sluyter krijgt gegevens over een tweetal schandalen uit de sportwereld toegespeeld. Het lukt hem echter niet de publicitaire aandacht voor te vinden die je zou mogen verwachten. Op advies van zijn vriendin Helen begint hij aan een boek en zij ondersteunt hem daarbij. Het schrijven gaat hem vrij gemakkelijk af, maar hoe vindt hij een goede uitgever die het boek adequaat weet te promoten?

Simon Hammelburg (1952) is cabaretier, componist, tekstschrijver, auteur en journalist. Hij schreef een aantal bloedserieuze boeken en artikelen. Met dit boekje neemt hij zijn eigen journalistieke omgeving op een grandioze manier op de hak.

Tonko Sluyter werkt bij de televisie, maar treedt daarbij niet op de voorgrond. Hij hoeft niet zo nodig. Wanneer een vriend hem een paar ‘grote onderwerpen’in handen geeft zoekt hij toch de publiciteit. Dat blijkt een afknapper en herhaalt zich als zijn boek is uitgekomen.

In dit boekje geeft de auteur ons een schitterend inkijkje in ‘het wereldje’ van de omroep. Ook de boekuitgevers moeten eraan geloven. Hij doet dit met veel humor. Soms haalt hij uit, naar uit de media bekende Nederlanders als bijvoorbeeld ‘de overjarige sportverslaggever’ Mart Smeets, Peter R. de Vries, Freek de Jonge en ‘die kale, onverstaanbare tuinkabouter met dat Donald Duck-stemmetje’.

Maar het meest irritant bij de omroep vindt hij de voorgesprekken met een redacteur of zelfs een stagiair voordat het programma waarvoor je gevraagd bent begint. En hij blijkt niet de enige die zich hieraan ergert.

Hoe het Tonko en ‘zijn’ schandalen vergaat moet u zelf lezen. Het is zo nu en dan hilarisch, maar ook bijzonder irritant als je denkt alle hordes genomen te hebben en eindelijk mag aanschuiven bij bijvoorbeeld Het Oog op Morgen en er wordt plotseling ‘ingebroken’ in het programma omdat er iemand in de Tweede Kamer een iets te harde wind richting coalitie heeft gelaten of omdat FC Ommen tegen Almelo een strafschop heeft gemist.

Alles is kennelijk zo herkenbaar voor de vele ervaringsdeskundigen dat de eerste oplage van dit boek één dag na de verschijningsdatum al was uitverkocht.

Na het lezen van dit vrolijke, informatieve boekje ben je toch iets minder onwetend als argeloze kijker of luisteraar.” Adrianus Koster / Leeskost

*****

‘Grinniklezen’

“Ik vraag mij af of het woord ‘grinniklezen’ bestaat? Ik denk van niet, en toch is dát precies zoals ik Het Voorgesprek van Simon Hammelburg heb gelezen. Ik heb gedurende mijn werkzame jaren zelf ook heel wat meegemaakt met redacties en ‘voorgesprek-mensen’ van diverse programma’s. Vaak heel jonge mensen die niet zo veel van mij wisten en vroegen: ‘Wat heeft U nog meer gedaan?’ Pijnlijk soms, maar ook wel grappig. Af en toe werd ik er ook wel eens treurig van. ‘Dus U bent schrijver? Maar u speelde toch in een kinderprogramma?’ Afijn, ik wil het niet te lang over mijzelf hebben in dit bericht; ik wil alleen maar zeggen dat wat journalist Tonko Sluyter meemaakt in het nieuwste boek van Simon Hammelburg heel herkenbaar is, en uiterst plezierig om te lezen. Ik kan het iedereen aanraden! Eigenlijk heb ik maar 1 puntje van kritiek: Voor mij had het boek wel twee zo dik mogen zijn! Ik had best wat langer willen genieten van deze roman.” Jan-Simon Minkema / Facebook

*****

‘Haast u naar de boekhandel!’

“Wie er van droomt de nieuwe Herman Koch, Saskia Noort of Arnon Grunberg te worden doet er goed aan het nieuwe boek van Simon Hammelburg te lezen. Het is een dun boekje, maar voor aanstaande schrijvers bevat het veel nuttige informatie.

Voordat je over de rode loper mag bij het boekenbal of met je NS-publieksprijs een jaar lang gratis met de trein kan reizen gaat er toch echt heel wat aan vooraf.

Neem nu het verhaal van journalist en schrijver Tonko Sluyter. Van zijn goede vriend Floris ontvangt hij een stapel zeer waardevolle papieren: bewijsmateriaal van twee schandalen in de sportwereld. Voordat Tonko goed en wel de wereld op de hoogte heeft kunnen brengen van een nieuw dopingschandaal in de wielerwereld, gaat een collega er al met het nieuws vandoor. Van je collega’s moet je het, in de mediawereld, dus duidelijk niet hebben.

Dit zou Tonko geen tweede keer overkomen. Zijn verhaal over corruptie in de voetballerij zou hij dus beter aanpakken. Floris gaf hem genoeg materiaal voor een bestseller, dus waarom zou hij die gewoon niet schrijven? Met wat hulp van zijn vriendin en een secretaresse is het verhaal zo gepiept. Maar om de hele wereld te kunnen laten smullen van het boek moet het wel in de boekhandel terecht komen en dat blijkt niet zo eenvoudig te zijn.

Het begint al met het vinden van een geschikte uitgever. Vele nemen niet eens de moeite het manuscript te lezen en laten nooit meer wat van zich horen. Als je er dan eindelijk één gevonden lijkt te hebben blijken de PR’ers hun werk weer niet goed te doen. Een boek promoten op radio en tv valt ook al niet mee. Vaak kom je als schrijver niet verder dan een voorgesprek en krijg je te maken met journalisten die zeer slecht zijn voorbereid. Ook sommige recensenten doen hun werk niet goed, ze schrijven echt tenenkrommende dingen (nou, bedankt hé Simon!). Om uiteindelijk stapels boeken bij de AKO, Bruna, Libris te kunnen verkopen met je als schrijver dus zelf heel hard je best doen.

Simon Hammelburg weet waarover hij schrijft, hij heeft zelf jarenlang als journalist gewerkt. Nu neemt hij op een gepaste wijze zijn collega’s op de hak. Het leuke aan het boek is dat hij veel mensen niet bij naam noemt, maar dat je als lezer heel goed weet om wie het gaat. Niet alleen de journalistiek verloedert, ook veel schrijvers kunnen er wat van. Humor in boeken is tegenwoordig vaak plat, grof en beledigend. Hammelburg toont in het boek dat je lezers met een fatsoenlijk taalgebruik net zo goed aan het lachen kunt krijgen.

Gelukkig heeft de schrijver zelf wel een actieve uitgever en PR dame gevonden. Nadat het boekje op 7 februari uitkwam was het binnen enkele dagen uitverkocht. Het voorgesprek is ondertussen weer volop verkrijgbaar. Dus journalisten, recensenten en schrijvers haast u naar de boekhandel. Kijk of u uzelf in het boekje tegenkomt. Zo niet dan wil de schrijver er in april, als hij naar Nederland komt, er vast wel iets aardigs voor u (of onaardigs over u) inschrijven!” Edith Tinga / Hebban

*****

‘Goed gelukte tragikomedie’

“Even onder ons een geheimpje vooraf. Ik heb Het Voorgesprek in de trein van Amsterdam Zuid naar Groningen laten liggen. Nee, niet omdat ik het een rotboek vond. Het was echt per ongeluk, maar aangezien ik het daar uitlas is er geen man overboord. Ik ga er maar vanuit dat ik een reiziger heel blij heb gemaakt. Je zal maar net op tijd zijn ingestapt, je haar ongekamd, een humeur om op te schieten en een knellende schoen. Jeuh! Een plekje bij het raam en dat vod Metro op het tafeltje voor je. Je pakt het op, met tegenzin uiteraard, want je hebt het helemaal gehad met gemakzuchtig nepnieuws en ziet een klein wit boekje liggen met iets van een wielrenner of zo op de kaft. Geen dik boek, misschien een novelle? Je kijkt om je heen. Het lijkt van niemand te zijn. Snel in je tas? In de prullenbak? Je besluit het op te pakken en begint te lezen… enz. enz.

Ik heb iemand heel blij gemaakt, dat weet ik haast zeker. Net als Simon Hammelburg mij blij heeft gemaakt. Ergens vorig jaar las ik op zijn Facebook pagina dat hij bezig was met Het Voorgesprek. Het zou luchtig worden, een scherts, een kwinkslag. Heel anders dan het zware (maar oh zo prachtige!) Van binnen is alles stuk. Ik was nieuwsgierig, vooral toen Simon aankondigde mijn naam en beroep te gaan gebruiken voor een van de opgevoerde typetjes eeeh… bijpersonages. Ik kon me er niets bij voorstellen; wie zit er nou te wachten op mij?

Vorige maand zat ik zoals elke dag mijn rug en heupen aan gort te werken op mijn doorgezakte Klippan toen ik plof hoorde. Ik spoedde mij naar de brievenbus en trof daar Het Voorgesprek aan. Helaas niet gesigneerd, maar dat moet Meneer Hammelburg een andere keer maar goedmaken. Ik begon met lezen, gelijk daar onder de brievenbus. Door omstandigheden las ik het dus pas uit in de trein; maar het is waar wat in het boekje staat: je kan het in een ruk uitlezen!

Ik heb me bescheurd. Echt, bijna in mijn broek gepiest van het lachen, terwijl het eigenlijk een heel tragisch verhaaltje is. En juist daarom geef ik 4 sterren. Er valt namelijk eigenlijk helemaal niks te lachen: een ijskoude douche, flessen mooie wijn die vlak voor de voordeur kapot vallen, incompetente journalisten, over-het-paard getilde, volgevreten vedettes, een kalende onverstaanbare tuinkabouter met een heliumstemmetje als tafelheer bij een overrated programma waar desondanks iedereen en je moeder in wil verschijnen want dan heb je het gemaakt. Het is absoluut de verdienste van de auteur dat er ondanks alle treurigheid toch wat te lachen valt.

De hoofdpersoon in het boek, Tonko, is journalist. Hij krijgt een aantal sappige verhalen toegespeeld, schandalen in de sportwereld die ongetwijfeld veel stof doen opwaaien als ze aan het licht komen. Hij besluit er een boek over te schrijven. Niet het probleem. Wat wel ietwat problematisch gaat is… eigenlijk alles erna. Welke uitgever zal hij kiezen? O nee, uitgevers kiezen jou. Als ze tenminste de waardigheid vinden op je mailtjes en zorgvuldig aangeleverde manuscript te reageren. Naar niet-reagerende uitgevers blijken er ook die veel te hard van stapel lopen, geld van je vragen voor het uitbrengen van jouw (!) boek en die je boek als stunt gratis weggeven enz. enz. Om hopeloos van te worden. Arme Tonko.

Ook de publiciteit rond het boek blijkt een ware nachtmerrie. Onbeschofte redactie-assistenten, journalisten die niet terugbellen, eindeloze voorgesprekken voor praatprogramma’s die op het allerlaatste moment gecanceld worden omdat er heter nieuws is dan jouw sportverhaal. Het is echt om verdrietig van te worden, ware het niet dat jij als lezer dus van je treinstoel valt van het lachen omdat Simon alles zo realistisch/gechargeerd (kies maar!) op heeft geschreven.

En ja. Het is een sleutelroman. De meeste mensen die worden beschreven zijn vrij eenvoudig te herleiden. Alleen dat al levert een aantal zeer vermakelijke minuten op. Een aantal mensen wordt gewoon met naam (geen toenaam) genoemd, waaronder ondergetekende. Jezelf teruglezen in een boek van een ander is grappig. Alle fictie op een stokje: Simon heeft een leuke Bronja neergezet. Dat zijn Bronja over een kalende tuinkabouter sprak levert hem bonuspunten op. Dat hij ook de rest van Bronja behoorlijk waarheidsgetrouw heeft weergegeven ook. Ook deze Bronja is behoorlijk wars van gedoe rond de schrijver en praat liever over haar boeken dan over zichzelf. Maar misschien dacht Simon Hammelburg aan deze column toen hij zijn Bronja bedacht? 😉

Eén vraag, Simon. Wie is Remco?” Bronja Prazdny / Hebban

*****

Advertisements

One thought on “Pers & Recensies

  1. Lieve Simon,

    Wat een geweldig boek heb je geproduceerd.
    Het is boeiend, kritisch, humoristisch, vloeiend en hilarisch.
    Het journaille in ons land zal je niet in de armen sluiten.

    Ik heb enorm van het boek genoten en het meteen schaterlachend gelezen. Heel erg bedankt en WE WANT MORE!

    Ook een mooie presentatie van de uitgever en alle hulde voor de omslag ontwerpster met de moeilijke naam.

    Nogmaals enorm bedankt.

Leave a message

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s